|
حركت امام حسين علیه السلام بر اساس قرآن |
 |
 |
 |
|
نوشته شده توسط علی راشدی
|
|
پنجشنبه ۰۱ مرداد ۱۳۸۸ ساعت ۱۴:۰۱ |
قیام عظیم امام حسین (علیه السلام) در واقع یک نمایشگاه باشکوهی از تعالیم اسلامی، از اصول و فروع دین بود. این حرکت به حق جلوهگاه آیات نورانی قرآن کریم شد و اباعبدالله علیه السلام در طول سفر طولانی خود به آیات متعددی از کتاب خداوند در تبیین انقلاب خویش استناد فرمودند. در ذیل برخی از این آیات را میآوریم.
آيه اوّل:
همين كه نماينده يزيد در مدينه (مروان) تصميم گرفت كه از امام حسين عليه السلام براى يزيد بيعت بگيرد، امام فرمود: «ويلك يا مروان فانّك رجس» واى برتو، تو پليد هستى و ما خانوادهاى هستيم كه خداوند در شأن ما فرموده است: «انّما يريد اللّه ليذهب عنكم الرّجس اهلالبيت و يطهّركم تطهيرا» (احزاب، 33) همانا خداوند مىخواهد كه از شما اهلبيت هر پليدى (احتمالى، شك و شبههاى) را بزدايد و شما را چنانكه بايد و شايد پاكيزه بدارد.
آيه دوّم:
امام حسينعليه السلام در پايان وصيتنامهاى كه قبل از حركت به كربلا نوشتند، به اين آيه استناد كردند: «و ما توفيقى الا باللّه عليه توكّلت و اليه اُنيب» (هود، 88) توفيق من جز به (اراده) خداوند نيست كه بر او توكّل كردهام و به او روى آوردهام.
آيه سوّم:
همين كه براى فرار از بيعت با يزيد، از مدينه به سوى مكه خارج شدند (28 رجب)، اين آيه را تلاوت فرمودند: «فخرج منها خائفا يترقّب قال ربّ نجّنى من القوم الظالمين» (قصص، 21) آنگاه كه (موسى) از آنجا ترسان و نگران بيرون شد و گفت: پروردگارا! مرا از قوم ستمكار نجات بده.
آيه چهارم:
شيخ مفيد (قدس سره) مىگويد: همين كه امام حسينعليه السلام به سوى مدينه رهسپار شد، گروههايى از جن و فرشته براى يارى آن حضرت حاضر شدند، امّا امام اين آيات را تلاوت فرمودند: «اينما تكونوا يدرككم الموت و لو كنتم فى بروج مشيّدة» (نساء، 78) هرجا كه باشيد و لو در برجهاى استوار سر به فك كشيده، مرگ شما را فرا مىگيرد. همچنين آيهى: «لَبرَز الّذين كتب عليهم القتل الى مضاجعهم» (آلعمران، 154) كسانى كه كشته شدند، در سرنوشتشان نوشته شده بود (با پاى خويش) به قتلگاه خود رهسپار مىشدند.
آيه پنجم:
همين كه امام حسينعليه السلام شب جمعه سوم شعبان (قبل از حركت به كربلا) وارد مكه شدند، اين آيه را تلاوت فرمودند: «و لمّا توجّه تلقاء مَديَن قال عسى ربّى اَن يهدينى سواء السبيل» (قصص، 22) و چون رو به سوى مدين نهاد، گفت: باشد كه پروردگارم مرا به راه راست راهنمايى كند.
آيه ششم:
در مكه همين كه با ابن عباس گفتگو مىكردند دربارهى بنىاميّه اين آيات را تلاوت فرمودند: «انّهم كفروا باللّه و برسوله و لايأتون الصلاة الاّ و هم كُسالى» (توبه، 54) آنان به خداوند و پيامبر او كفر ورزيده و جز با حالت كسالت به نماز نپرداختهاند.... و همچنين آيهى: «يرائون الناس و لايذكرون الله الا قليلا» با مردم رياكارى كنند و خدا را جز اندكى ياد نمىكنند. و آيهى «مذبذبين بين ذلك لا الى هؤلاء و لا الى هؤلاء و من يضلل اللّه فلن تَجِدَ له سبيلا» (نساء، 142 – 143) در اين ميان (بين كفر و ايمان) سرگشتهاند، نه جزو آنان (مؤمنان) و نه جزو اينان (نامؤمنان) و هر كس كه خداوند در گمراهى واگذاردش، هرگز براى او بيرون شدنى نخواهى يافت. و فرمودند: «كلّ نفس ذائقة الموت و انّما توفّون اُجوركم» (آلعمران، 185) هر جاندارى چشنده (طعم) مرگ است و بىشك در روز قيامت پاداشهايتان را به تمامى خواهند داد.
آيه هفتم:
در آستانه عيد قربان كه امام حسينعليه السلام از مكه به سوى كربلا حركت كردند، نماينده يزيد در مكه راه را بر حضرت بست، درگيرى با تازيانه رخ داد، به امام حسين گفت: مىترسم شما ميان مردم شكاف بيفكنى!! حضرت اين آيه را تلاوت فرمودند: «لى عملى و لكم عملكم انتم بريئون مما اعمل و انا برىء مما تعملون» (يونس، 41) عمل من از آن من و عمل شما از آن شما، شما از آنچه من مىكنم برى و بركناريد و من از آنچه شما مىكنيد برى و بركنارم.
آيه هشتم:
همين كه در مسير كربلا خبر شهادت مسلم را شنيدند فرمودند: «انّا للّه و انّا اليه راجعون» (بقره، 156) كسانى كه چون مصيبتى به آنان رسد، گويند: ما از خداييم و به خدا باز مىگرديم.
آيه نهم:
در نزديكى كربلا همين كه حُر به امام گفت: چرا آمدهاى؟ فرمود: نامههاى دعوت شما مرا به اينجا آورد، ولى حالا پشيمان شدهايد و اين آيه را تلاوت فرمود: «فمَن نَكَث فانّما يَنكُث على نفسه» (فتح، 10) پس هركس كه پيمان شكند، همانا به زيان خويش پيمان شكسته است.
آيه دهم:
در مسير كربلا همين كه خبر شهادت نامهرسان خود «قيسبن مسهّر صيداوى» را شنيد گريه كرد و اين آيه را تلاوت فرمودند: «فمنهم مَن قَضى نَحبَه و منهم مَن يَنتَظر و ما بَدّلوا تَبديلا» (احزاب، 23) از ايشان كسى هست كه بر عهد خويش (تا پايان حيات) به سربرده است و كسى هست كه (شهادت را) انتظار مىكشد و هيچ گونه تغيير و تبديلى در كار نياوردهاند.
آيه يازدهم:
همين كه فرماندار كوفه (ابن زياد) نامه رسمى براى حُر فرستاد كه راه را بر حسينعليه السلام ببندد و او نامه را به امام عرضه داشت، امام اين آيه را تلاوت فرمودند: «و جعلناهم ائمّة يدعون الى النار...» (قصص، 41) و آنان را پيشوايانى خوانديم كه به سوى آتش دوزخ دعوت مىكنند و روز قيامت يارى نمىيابند.
آيه دوازدهم:
امام حسينعليه السلام در كربلا درباره لشكر يزيد براى دخترش سكينه اين آيه را تلاوت فرمود: «اِستَحوَذ عليهم الشيطان فاَنساهم ذكر اللّه» (مجادله، 19) شيطان بر آنان دست يافت، سپس ياد خدا را از خاطر آنان برد.
آيه سيزدهم:
در روز عاشورا براى لشكر يزيد اين آيه را تلاوت فرمود: «فاجمعوا اَمركم و شُركائكم ثمّ لايكن امركم عليكم غُمّة ثمّ اقضوا الىّ و لاتنظرون» (يونس، 71) شما با شريكانى كه قائليد، كارتان را هماهنگ و عزمتان را جزم كنيد، سپس در كارتان پردهپوشى نكنيد، آنگاه كار مرا يكسره كنيد و مهلتم ندهيد.
و نيز آيه «انّ ولىّ اللّه الذى نزل الكتاب و هو يتولّى الصالحين» (اعراف، 196) سرور من خداوند است كه (اين) كتاب آسمانى را فرو فرستاده است و او دوستدار شايستگان است. و نيز آيهى: «و انّى عذت بربّى و ربّكم ان ترجمون» (دخان،20) و من از شرّ اينكه سنگسارم كنيد، به خود و پروردگار شما پناه مىبرم. و همچنين آيهى: «انّى عذتُ بربّى و ربّكم من كلّ متكبّر لايؤمن بيوم الحساب» (غافر، 27) من به پروردگار خود و پروردگار شما از (شرّ) هر متكبّرى كه به روز حساب ايمان ندارد، پناه مىبرم.
منبع: کتاب قرآن و امام حسین علیه السلام، استاد قرائتی |
